Het is half twaalf, ik heb me afgemeld op FaceBook nadat ik het gevoel kreeg dat ik ging verdrinken in alle berichten op mijn prikbord, commentaren op mijn notities, en op mijn foto's, in de toegestuurde cadeaus,... om in de zetel tot rust te komen met een boek (Kentering van een huwelijk), om dan de ogen zwaar te voelen worden en weg te zinken, zodat de kinderen weer gniffelend naar hun slaapkamer kunnen trekken om morgenmiddag onschuldig te vragen of het een goed boek was. En dan krijg ik dat wilde idee om nog even in twee of drie muisklikken mijn blog (waar nog geen enkel bericht op is geplaatst maar die wel al een titel heeft) te verbinden met mijn FaceBook profiel zodat ik schrijven (wat, schrijven?) en socializen uit elkaar kan houden. Terwijl ik niet het minste benul heb over de techniek van RSS. En nu zit ik hier, ik heb hier wat ingevuld en daar wat gekopieerd, en nog eens gekopieerd, en opgeslagen, iets verbeterd, en opnieuw opgeslagen (maar in welke toepassing?) in de stille hoop dat de achterliggende technologie echt achterliggend haar werk zal doen. En ik hoop.
Argh!! Hoe kan dat nu? Het is gelukt.
Sump Pump Problem
10 jaar geleden
